W połowie maja wybraliśmy się wspólnie do parku linowego Junglepark w Brnie. Poszliśmy tam już po raz drugi, ale ponieważ za pierwszym razem akurat nie mogłam, bardzo się cieszyłam. I było na co! Zbiórkę mieliśmy o drugiej niedaleko brneńskich terenów wystawowych. Przyjechałam na rowerze i prawie na czas, inni już czekali zniecierpliwieni, gdzie znowu utknęłam. Spóźnienia to po prostu moja specjalność. Ale ponieważ tym razem miałam tylko około trzech minut spóźnienia, szybko mi wybaczono i ruszyliśmy w stronę Jungle café, gdzie tamtejszy personel ubrał nas w uprzęże wspinaczkowe. Założyliśmy kaski i rękawice, wysłuchaliśmy podstawowych instrukcji i ruszyliśmy do akcji.
Początek naszej sobotniej przygody polegał na zjeździe nad rzeką Svratką. Wpaść do niej raczej nikt by nie chciał – ze względu na niski stan wody zapewne nieźle by to bolało. Na szczęście pokonaliśmy rzekę niemal jak profesjonaliści i znaleźliśmy się w samym Jungleparku. Jeszcze tylko pokonać wysokie schody i już byliśmy na początku trasy, gdzie wysłuchaliśmy drugiego szkolenia o tym, jak prawidłowo wpiąć karabinki, i wyruszyliśmy.
Hura na drzewa!
Wybraliśmy podstawową trasę dla początkujących, która liczy ponad trzydzieści przeszkód rozpiętych pomiędzy wyrośniętymi drzewami liściastymi. Celem każdej atrakcji jest przedostanie się z jednego drzewa na drugie, i to praktycznie w dowolny sposób. W razie upadku łapie cię uprząż przymocowana do liny asekuracyjnej nad tobą, więc wszystko jest dość bezpieczne, choć na pierwszy rzut oka może tak nie wyglądać. Dla mnie osobiście (i z dużym prawdopodobieństwem także dla pozostałych członków zespołu) zdecydowanie najlepsze były zjazdy tyrolskie – to po prostu czysta frajda bez wysiłku. W Jungleparku jest jednak znacznie więcej stanowisk, na których trzeba wykazać się siłą, zwinnością i równowagą.
Najgorsze było (i w tym zgodziłam się z Lucką) pokonanie napisu Jungle Park – każda litera była zawieszona na dwóch linach, tworząc w ten sposób mocno chwiejną kładkę. Niestabilność i inny środek ciężkości przy każdej literze nie przeszkadzałyby mi aż tak bardzo, jak to, że przeszkoda obijała mi nogi, przez co skończyłam z kilkoma siniakami na łydkach. Innym niezbyt podobały się na przykład podwieszane rury czy stanowisko, na którym trzeba było przeciskać się przez wiszące pętle. Pomimo sporego wysiłku i trudności trasę podstawową pokonali ostatecznie niemal wszyscy. A przecież nie jesteśmy zawodowymi sportowcami – ta trasa jest po prostu bardzo sprytnie zaprojektowana praktycznie dla każdego.
Oprócz trasy podstawowej w Jungleparku znajduje się jeszcze trasa dla dzieci oraz trasa Shere Khana dla siłaczy, na którą wybrało się trzech najodważniejszych członków naszej ekipy na czele z naszym sternikiem Romanem. Zmotywował on pozostałych dwóch śmiałków na tyle skutecznie, że na trudniejszą trasę ruszyli od razu po pokonaniu tej łatwiejszej, na co większość z nas patrzyła na wpół z niedowierzaniem, a na wpół z podziwem. Podzieliliśmy się na dwie grupy – jedna stanowiła wsparcie z ziemi dla bohaterów, a druga zjechała znowu na linie na drugi brzeg, by odpocząć w hamakach (tę opcję wybrałam również ja ze względu na natrętne komary, więc słowa uznania należą się także tym, którzy zostali we wsparciu naziemnym).
Wszędzie dobrze, ale na ziemi najlepiej
Kiedy w końcu wszyscy spotkaliśmy się na ziemi na właściwym brzegu rzeki, nadszedł czas, by przenieść się do restauracji na firmowe świętowanie. Zanim wyruszyliśmy z parku linowego, dwie nasze koleżanki sprawdziły już sytuację na miejscu – okazało się, że w wybranej przez nas restauracji nie ma żadnej rezerwacji na nasze nazwisko. Dało to jednak okazję do improwizacji, więc ruszyły szukać szczęścia gdzie indziej, a dokładniej w lokalu z ogródkiem, ponieważ tego dnia pogoda była naprawdę piękna. I tak oto przy dobrym jedzeniu i dobrych trunkach uczciliśmy ten wspaniały, wspólny dzień.
Prawdziwa wisienka na torcie pojawiła się jednak dopiero na koniec w postaci szkoleniowego firmowego memo, na którym widnieją produkty z naszej oferty – od butelek przez plecaki aż po walizki. Szkoda tylko, że w takie memo możemy grać w pełni tylko wspólnie, bo inni raczej
