Uciec od codziennej rutyny i podarować sobie wystarczająco dużo czasu na przewartościowanie życiowych priorytetów – mało kto z nas czasem o tym nie marzy. Ci, którzy pokonają obawy i chwycą okazję za rogi, zazwyczaj jednak nie żałują. Pavel i Pavla Wilhelmowie, którzy na własną rękę przemierzyli 10 krajów w 300 dni, należą do tego grona.
Przez niemal rok wędrowaliście z plecakami po Azji i Australii. Firma Bagalio była jedną z tych, które wsparły Was w tej podróży ku poznaniu. Dobrze jednak wiemy, że niektóre doświadczenia potrzebują czasu i docierają do człowieka stopniowo. Czy możecie teraz, z perspektywy ponad roku, podsumować, co podróżowanie Wam dało, a co odebrało?
Pavla: Myślę, że niczego nam nie odebrało. Wręcz przeciwnie, to było niezwykle wzbogacające doświadczenie. Chociaż podjęcie decyzji było trudne i długo się zastanawialiśmy, z perspektywy czasu oceniam to jako ogromną wartość w życiu. Niektóre „rzeczy” człowiek przewartościowuje, a po powrocie otwierają się nowe możliwości. Do tego doświadczenie tej wolności…
Pavel: Dziś szkoda byłoby z tego nie skorzystać. Nasi rodzice i dziadkowie nie mieli takiej możliwości, my ją mamy, ale większość ludzi z niej nie korzysta, mimo że jest mnóstwo okazji – różne organizacje, wyjazdy studenckie, staże w firmach na całym świecie, a przecież prywatnie też jest łatwiej. Powiedzieliśmy sobie więc, że dopóki nie mamy dzieci i kredytu hipotecznego, to jedyna szansa, żeby wyruszyć. Największym mitem, który początkowo trochę hamował także nas, było przekonanie, że trzeba zaoszczędzić górę pieniędzy. A to nieprawda.
Tak, finanse to nieodłączny element planów podróżniczych. Zdradzicie nam, czym zajmowaliście się przed wyjazdem, z czego żyliście podczas wyprawy i co robicie obecnie?
Pavla: Byliśmy wychowani w skromności, więc mogliśmy wykorzystać oszczędności jeszcze z czasów studiów. Poza tym życie w Azji nie jest tak kosztowne. Wcześniej pracowałam w HR, częściowo zajmuję się tym także teraz, ale łączę to z psychologią wsparcia. Widzę teraz większy sens w pomaganiu ludziom.
Pavel: Zanim wyjechaliśmy, pracowałem w ogromnej korporacji i w trakcie podróży uświadomiłem sobie, że chcę być czymś więcej niż małym trybikiem w wielkiej machinie. Po powrocie przeszedłem więc do mniejszej firmy i jestem znacznie bardziej zadowolony.
Czyli przed podróżą musieliście rzucić pracę i zostać bezrobotnymi?
Pavla: Tak, dobrowolnie bezrobotnymi.
Pavel: Tak, w Czechach to nie jest aż taki problem. I to jest właśnie kolejny wniosek z tej podróży – że u nas tak naprawdę żyje się naprawdę dobrze.
Jeśli to nie zbyt osobiste pytanie, jak taka wyprawa wpływa na relację partnerską? Nie dopadła Was po pewnym czasie choroba morska – syndrom zamknięcia?
Pavel: Myślę, że przesyt sobą dopada każdego.
Pavla: Przez cały czas jesteście non stop razem…
Pavel: …i macie dokładnie te same bodźce. Kiedy wróciliśmy i poszliśmy do pracy, po powrocie do domu mogliśmy ze sobą rozmawiać chyba przez tydzień. Podczas podróży wszystko widzieliśmy, słyszeliśmy i przeżywaliśmy wspólnie, a to bywa trudne.
Pavla: Ale mnie to znowu nie wydało się zupełnym kryzysem. To był po prostu inny styl życia, który przynosił też inne przeżywanie relacji.
A co z pozostałymi relacjami – czy ucierpiały jakoś z powodu rozłąki?
Pavla: Nasi bliscy bardzo przeżywali to, że będziemy tak daleko i że się nie zobaczymy. Byliśmy w kontakcie przez Skype, ale mimo to człowiek odczuwa pewne oddalenie. Kiedy potem wraca, pierwsze uczucie to: „och, możemy się przytulić”, a po chwili ma się wrażenie, jakby nigdzie się nie wyjeżdżało.
Pavel: Największą obawą rodziców jest to, że idziemy w nieznane. W kraju nie widzimy się na przykład przez trzy tygodnie, ale po prostu zakładają, że wszystko u nas w porządku. Bardziej przerażają ich nieznane zagrożenia i niewyobrażalne odległości…
Pavla: …a przecież cokolwiek może się zdarzyć także tutaj. Po prostu tak tego nie postrzegamy.
Poznaliście mnóstwo krain, ale przede wszystkim mieszkańców obcych państw – czy Waszym zdaniem jest coś, czym my jako Czesi, czy ogólnie Europejczycy, powinniśmy się od nich zainspirować?
Pavla: Myślę, że otwartością, uśmiechem, życzliwością i wdzięcznością za drobiazgi.
Pavel: W porównaniu z nimi jesteśmy bardzo zamknięci. Nam zależy na tym, żeby wrócić do domu, zamknąć drzwi i nie przejmować się nikim. Tam człowiek naprawdę nie ma przestrzeni osobistej, relacje międzyludzkie są na zupełnie innym poziomie, to całkiem inny koncept świata. Poza tym mają zbiory w zasadzie przez cały rok, więc nie odczuwają potrzeby przygotowywania się na gorsze czasy i dzięki temu nie są tak nastawieni na wyniki i pieniądze.
Gdybyście mieli dać jedną dobrą radę podróżnikom, którzy planują podobną wyprawę, co by to było?
Pavla: Radę? Zróbcie to!
Pavel: Dokładnie tak. I niech każdy zrobi to po swojemu. W trakcie czułem presję, że powinniśmy pisać bloga, robić zdjęcia i spełniać jakieś oczekiwania. Do tego dziś te wszystkie media społecznościowe – potrzeba kontaktu z fanami i nie wiadomo co jeszcze. Czasami to naprawdę bardziej ciężar niż radość. Lepiej przewietrzyć głowę i zrobić to według własnego uznania.
Zatrzymajmy się teraz przy ekwipunku – co oceniacie jako naprawdę najważniejsze? Na przykład plecak staje się na długi czas najbliższym towarzyszem. O czym jeszcze warto pomyśleć wcześniej?
Pavel: Przede wszystkim nie wiedzieliśmy, co można kupić na miejscu, a z perspektywy czasu powiedziałbym, że zdobycie w tych krajach dobrej jakości sprzętu outdoorowego, w dodatku w rozsądnej cenie, jest naprawdę trudne. Jest tam mnóstwo podróbek, a autoryzowany sklep bywa na przykład tylko jeden w całym Nepalu. Dlatego w solidny plecak i buty z pewnością warto zaopatrzyć się wcześniej. Poza tym polecałbym raczej minimalizm. Tym, co nam się zdecydowanie przydało, była butelka filtrująca oraz pokrowiec na plecak, ponieważ podczas transportu z plecakami nie obchodzą się zbyt delikatnie.
Owocem Waszych podróży był także cykl prelekcji, z którymi jeździliście po Czechach. Jakie były reakcje – spotkaliście się z podziwem czy zazdrością?
Pavel: Prawdziwym powodem, dla którego to robiliśmy, była chęć podzielenia się wrażeniami z naszą rodziną i bliskimi, których mamy w różnych zakątkach kraju. Na tym naprawdę się nie wzbogaciliśmy.
Pavla: A co do reakcji, myślę, że mógł pojawić się zarówno podziw, jak i trochę zazdrości. Ale kiedy mówiliśmy: „wybierzcie się też”, padały klasyczne wymówki o pracy i obowiązkach. Z drugiej strony faktem jest, że taka przygoda nie musi być dla każdego…
Co planujecie w najbliższym czasie i jakie są Wasze życiowe (podróżnicze) cele? Pierwotnym marzeniem była Ameryka – czy nadal jest na liście życzeń?
Pavla: Mamy to w głowach, ale nie w kalendarzu (śmiech). Teraz poznajemy raczej Czechy i Europę w formie krótszych wyjazdów, ale nawet z nich staramy się wyciągnąć jak najwięcej. W trakcie jednej podróży odwiedzamy czasem trzy miejsca. Czasami to kwestia szczęścia i umiejętności wyszukiwania tanich biletów lotniczych.
Czy przychodzi Wam do głowy jeszcze coś, co chcielibyście przekazać naszym czytelnikom?
Pavel: Po prostu: kto może, niech rusza w drogę. W pracy człowiek zamienia czas na pieniądze i wspaniale jest się zatrzymać oraz zastanowić, czy to, co robię, ma dla mnie sens. Podróżowanie jest idealne do przewartościowania życia i poszerzania horyzontów.
Dziękuję za rozmowę i życzę wielu kolejnych wspaniałych wrażeń z podróży!
Szczegóły i ciekawostki z podróży Pavla i Pavli znajdziecie na ich stronie internetowej pełnej inspiracji.
