Kupiłem więc Osprey Variant 52 L – plecak, który wygląda tak, jakby zaprojektował go Rony Plesl, gdyby tylko zajmował się outdoorem. To poręczny (nie tylko) plecak wspinaczkowy z tak dużą liczbą przemyślanych rozwiązań, że na początku można nawet nie wiedzieć, jak je wszystkie wykorzystać.
Świetny plecak na każde warunki, głównie jednak do wspinaczki
| Zalety | Wady |
|---|---|
| + niska waga | - tylko jeden dostęp do komory |
| + piankowy tył zapewniający wygodę nawet podczas dłuższych wędrówek | - brak regulacji systemu nośnego (mnie to nie przeszkadza, ale ktoś mógłby uznać to za wadę) |
| + mnóstwo wspinaczkowych udogodnień | - brak pokrowca przeciwdeszczowego |
| + kieszeń na raki z bardzo wytrzymałego materiału | - wyższa cena zakupu |
| + świetnie się prezentuje | - gwizdek na pasie piersiowym jest odwrócony do góry nogami |
Nie lubię półśrodków, a Kestrel 68, który wisi u mnie na ścianie, na moje przeważnie dwu- lub trzydniowe wyprawy jest nieco zbyt masywny. Kestrel nie ma ponadto środkowych pasów kompresyjnych, które w przypadku częściowego wypełnienia skompresowałyby komorę w zgrabny komin, więc postanowiłem przetestować coś odrobinę mniejszego, bardziej zorientowanego na ruch w pionie, a tym samym bardziej przystosowanego do przenoszenia takich rzeczy jak lina, raki, czekany, buty wspinaczkowe, ekspresy i wszelki sprzęt wspinaczkowy w ogóle.
Plecak jest naprawdę superlekki, mimo że został wyposażony w komfortowy panel tylny z wyjmowanym aluminiowym stelażem. Przy wymiarach 74 x 34 x 28 cm waży zaledwie 1,53 kg. To oczywiście nie oznacza, że gdy zapakujesz do niego rzeczy o łącznej wadze 15 kg, to w tajemniczy sposób je wchłonie i zamortyzuje.
Noszenie nawet w pełni załadowanego plecaka można sobie jednak sporo ułatwić dzięki odpowiedniej regulacji pasów naramiennych oraz pasa biodrowego. Dzięki temu większość ciężaru spoczywa na biodrach i po dwudziestokilometrowym marszu człowiek nie jest całkowicie wykończony. W sytuacji, gdy liczy się każdy gram, pas biodrowy można zdemontować, po prostu wysuwając go z konstrukcji. Jeśli jednak podczas trekkingu pokonujesz przewyższenia, pozbywanie się pasa biodrowego nie jest najlepszym pomysłem.
Co kryje się w środku?
Dostęp do komory głównej znajduje się od góry i jest to jedyny otwór, przez który można dostać się do wnętrza plecaka i go zapakować. Sama komora jest zamykana ściągaczem ze stoperem, do którego obsługi z pewnością nie potrzeba instrukcji, a mimo to można nim wygodnie manipulować nawet w rękawicach.
Dolnego dostępu do komory plecak nie posiada z tego względu, że z przodu umieszczono zewnętrzną, wzmocnioną kieszeń na raki i inny sprzęt, która pomaga chronić jedną z najbardziej narażonych części plecaka przed kaprysami pogody oraz otarciami. Na filmach i zdjęciach tego tak nie widać, ale gdy zobaczyłem ten patent po raz pierwszy, pomyślałem, że chyba tylko niezły żartowniś mógł wymyślić materiałową kieszeń na raki. Przecież to się przedziurawi! Cała kieszeń kompresyjna jest jednak usztywniona (nie wiem dokładnie czym, może kevlarem?), dobrze się zamyka i jest wystarczająco odporna na nieostrożne traktowanie, stawianie na kamieniach i inne drobne wypadki, które mogą się przytrafić podczas wspinaczki i nie tylko.
W dolnej części plecaka po obu stronach umieszczono kieszenie, które nie są zbyt elastyczne, co jest małym minusem, ponieważ jeśli zapakujesz plecak po brzegi, raczej nic już do nich nie włożysz. A gdy mówię nic, oznacza to, że nie wejdzie tam nawet palec, a co dopiero butelka z wodą. Rozwiązuję to więc tak, że jeśli we wspomnianej dużej kieszeni nie mam raków ani innego nieporęcznego sprzętu, wkładam butelkę właśnie tam. Jest tam w końcu wystarczająco dużo miejsca i butelka nie wypadnie, ponieważ całą kieszeń można ściągnąć za pomocą pasów kompresyjnych, które jednocześnie kompresują całą górną część plecaka – bardzo dobre rozwiązanie.
Pasy i pętle...
Na pasie biodrowym znajdziesz świetne szpejarki, które są w zasadzie takie same jak te w uprzęży wspinaczkowej. Jeśli więc wspinasz się z plecakiem i masz na sobie uprząż, doskonale wiesz, że pas biodrowy (jeśli jest zapięty) zazwyczaj przeszkadza w sięganiu po sprzęt. Variant 52 ma po jednej pętli z każdej strony, na których zmieścisz sporo szpeju. Potem wystarczy dociągnąć pas, aby nie dźwigać całego ciężaru na ramionach i żeby nie przeważało cię jak słonecznika, i można się wspinać jak król.
Kolejne dwie dodatkowe pętle służą do wpięcia plecaka w stanowisko, co również jest bardzo praktyczne, ponieważ pojedyncza pętla, zazwyczaj umieszczona z tyłu przy klapie, nie jest przystosowana do takiego obciążenia i mogłaby się zerwać. Wtedy plecak w lepszym przypadku spadłby prosto pod ścianę, w gorszym na dno doliny. Do wpięcia plecaka w stanowisko trzeba jednak mieć własne karabinki i odpowiednie przedłużenie z repznura, inaczej te pętle na niewiele się zdadzą. Chociaż plecak jest wygodny, siedzenie nawet pół godziny na stanowisku z ładunkiem zbliżającym się do 15 kg i czekanie na partnera, aż do ciebie dojdzie, nie należy do przyjemności – wręcz przeciwnie. Warto więc na to uważać.
Na pasie biodrowym komuś mogłoby brakować kieszonki na drobiazgi, w którą wyposażone są niektóre modele. Osobiście uważam ją jednak za zbędną, ponieważ telefon wkładam do kieszeni spodni, klucze przypinam do małego karabinka w górnej kieszeni klapy, więc nigdy ich nie zgubię, a nóż? Cóż, prawdziwy traper nóż będzie miał prawdopodobnie przypięty bezpośrednio do paska wraz z osełką.
...i kolejne pasy oraz pętle
Świetny jest także pasek na linę, który przekłada się przez zamkniętą osłonę klapy – FlapJacket™. Dzięki temu lina nie wypadnie, nawet jeśli wcześniej odepniesz górną klapę. Wolne końce liny można zabezpieczyć pod górnymi pasami kompresyjnymi, więc nic się nie poluzuje i wszystko będzie trzymać się stabilnie. Jeśli nie zabierasz ze sobą liny, a na przykład zwykłą karimatę, również możesz ją tam umieścić, ponieważ plecak nie posiada dedykowanych pasów do mocowania karimaty. Z tym jednak każdy bez problemu sobie poradzi. :)
Jeśli jednak masz przypiętą również górną klapę, pojawi się drobny problem – klapa nie osiądzie idealnie na plecaku i będzie lekko odstawać. To jednak również można stosunkowo łatwo rozwiązać, luzując paski mocujące klapę do korpusu plecaka, dzięki czemu po prostu podnosi się całą klapę wyżej. Nic się nie wygina ani nie wymaga siłowego dociągania.
Główne pasy kompresyjne są ponadto wystarczająco długie, więc widać, że producent wyraźnie przewidział taki wariant użytkowania. Jeśli jednak jesteś estetą najwyższej próby, pewnie nie przypadnie ci to do gustu, bo niedomknięta klapa, pod którą znajduje się karimata, nie wygląda zbyt atrakcyjnie. Trzeba też uważać, aby przy chwili nieuwagi o nic nie zahaczyć (w pociągu o klamkę czy cokolwiek innego wystającego na drodze) i czegoś nie urwać.
Osprey Variant lubi się z wodą
W plecaku znajduje się kieszeń na bukłak, a przy klapie umieszczono otwór na rurkę. Kiedy mam w pełni zapakowany plecak, w moim przypadku sprawdziło się umieszczenie bukłaka Camelbak na samej górze ekwipunku, a nie wciskanie go na siłę do dedykowanej kieszeni. Kiedy idzie się przez kilka godzin i wypije całą zawartość, przy ponownym napełnianiu trzeba mozolnie wszystko wyciągać, by włożyć bukłak z powrotem, co bywa udręką. W moim sposobie obsługa jest prostsza, nic nie chłodzi pleców po drodze i nie mam obaw, że bukłak pęknie pod dużym naciskiem i zaleje zawartość całego plecaka. A gdy wypiję całą wodę, mogę ją łatwo i szybko uzupełnić.
Mały minus należy się plecakowi za to, że nie posiada zintegrowanego pokrowca przeciwdeszczowego, więc ci, którzy nie wyobrażają sobie bez niego wyjścia w góry, będą musieli dokupić go osobno. Plecak jest wprawdzie wykonany z wytrzymałych materiałów (210D nylon shadow box i 210D high tenacity nylon), jednak podczas wyprawy w Jesioniki, Beskidy i na Wielką Fatrę wolałem użyć pokrowca z modelu Kestrel. Musiałem go jednak mocno ściągnąć, ponieważ między tymi plecakami jest spora różnica wielkości. Mogłem oczywiście iść bez pokrowca, ale nie chciałem ryzykować przemoczenia rzeczy i po kilkugodzinnym marszu w deszczu przebierać się z mokrego w mokre tylko dlatego, że zdałem się na przypadek.
Kolory, kolory, kolorki
Jeśli chodzi o wygląd i kolorystykę, osobiście bardziej przypadło mi do gustu połączenie czerni i błękitu, ale wariant czerwono-pomarańczowy też prezentuje się dobrze. Niemniej praktyczniejszy jest wariant czarny, który w rzeczywistości jest tak samo ciemny jak na zdjęciu. Kiedy plecak się zabrudzi, nie rzuca się to tak w oczy, jak plamy z trawy czy mchu na czerwonym materiale.
Jeśli z plecakiem aktywnie (często i regularnie) się wspinasz lub chodzisz po górach, pobrudzi się, czy tego chcesz, czy nie – tu go położysz, tam się oprzesz, w pociągu rzucisz na podłogę lub wciśniesz się z nim do autobusu. Nawet jeśli w nim „tylko” się wspinasz, po chwili będzie to po nim widać. Zaletą jest jednak to, że po zabrudzeniu można go łatwo wyczyścić. Osobiście używam sprayu do czyszczenia odzieży outdoorowej albo tradycyjnie letniej wody z odrobiną mydła oraz gąbki lub ściereczki.
Jakie są więc za i przeciw?
Zbędne jest chyba wymienianie cech, które ten plecak dzieli z wieloma innymi modelami, takich jak miejsce na bukłak, zintegrowany gwizdek na pasie piersiowym, wzmocniony system trzypunktowy, szereg pętli i kieszeni do mocowania lub przechowywania ekwipunku czy mnóstwo pasków regulacyjnych do niemal wszystkiego. Ja z tego plecaka jestem niezmiernie zadowolony.
Mieści mi się w nim wszystko, czego potrzebuję, a plecy nie bolały mnie ani po ponad pięćdziesięciokilometrowym przejściu Wielkiej Fatry, ani po wspinaczce na Słowacji. Pojemność 52 litrów jest wystarczająca zarówno na wypady jednodniowe, jak i na wielodniowe wycieczki czy trekkingi. To świetny kompan i dobra inwestycja w sprzęt, która zaprocentuje – i to nie tylko w postaci wielu niezapomnianych wrażeń.
Autor: Honza Kaděra
zdjęcia: ospreyeurope.com, instagram Osprey
